GRH NAJEMNICY

„Najemnicy” to najstarsza Grupa Rekonstrukcji Historycznej wchodząca w skład PROJEKTU „REKO”. Powstała we wrześniu roku 2003 na festynie archeologicznym w Biskupinie, gdzie w 2-3 osobowym składzie prezentowaliśmy współczesny ruch rycerski, oferując możliwość przymierzenia rycerskiego rynsztunku, pokazy walki oraz drobne wyroby rzemieślnicze. Ostateczne nadanie nazwy i zwiększenie liczebności grupy miało miejsce wiosną i latem 2004 roku, kiedy to uczestniczyliśmy w kilku festynach bitwach i turniejach rycerskich w różnych miejscach w Polsce między innymi w Malborku. Wzorcem wyposażenia, uzbrojenia i organizacji są dla nas głównie wojska husyckie i najemne tej epoki z dominująca bronią drzewcową, kombinowaną i palną. Nie koncentrujemy się na tradycjach rycerskich, a bardziej plebejskich i rzemieślniczych, dlatego bliżej nam do średniowiecznego GRH niż bractwa rycerskiego. Na naszych stanowiskach podczas festynów, jarmarków, bitew oraz innych wydarzeń związanych ze średniowieczem, proponujemy interaktywne atrakcje dla widzów: możliwość strzelenia z łuku, rzut toporem lub oszczepem, przymierzalnię rynsztunku, pokazy fechtunku, drobne zabawy zręcznościowe z epoki itp. Oferujemy również wyroby rzemieślnicze i pokazy rzemiosła- takie jak np; produkcja kolczug, ozdób, wyrobów ze skóry. „Najemnicy” jak sama nazwa wskazuje nie stronią również od najmowania się do komercyjnych występów i projektów, takich jak pokazy dla firm, imprezy promocyjne spotkania z dziećmi itp. W miarę możliwości i swojej wiedzy staramy się również „służyć” edukacji i nauce dlatego zdarza nam się brać udział np. w naukowych badaniach i pokazach z zakresu archeologii eksperymentalnej nie obce są nam również lekcje żywej historii i pokazy dla młodzieży.



ilustracja z publikacji Andrzej Michałek „Husyci”


BARWA i BROŃ

Prezentowane przez nas formacje Husytów, piechoty najemnej, piechoty miejskiej, w większej części składały się z walczącej w szyku zwartym „żołnierskiej biedoty” stąd ich wygląd nie był bardzo okazały- pocerowane nogawice, różnego rodzaju kaftany, skórzane proste buty, całość uzupełniał dość charakterystyczny i w odróżnieniu do reszty zazwyczaj w intensywnym kolorze kaptur. Formacje te posługiwały się najczęściej w walce wręcz bronią drzewcowi, nietypową, kombinowaną, improwizowaną z narzędzi rolniczych (kosy, cepy, widły) i rzemieślniczych oraz wykonywaną np. z uszkodzonego oręża rycerskiego mieczy, toporów, halabard (glewia). Uzbrojenie uzupełniały również improwizowane, często wielokrotnie naprawiane, elementy opancerzenia: miękki pancerz typu przeszywanica-pikowaniec, czasem kolczuga, hełmy typu łebka, kapalin, pancerze płytkowe, kirysy, rękawice, osłony nóg lub rąk rzadziej. Dodatkowo występowała również broń krótka (przyboczna) najczęściej w formie tasaków, toporków, kordów, sztyletów, czasem mieczy.